ᴍɪɴɢ ࿐

خب خب شاید کم کم تصمیم گرفته باشم به سیدراما دیدن برگردم چون خانومیم شی وی داره میاد🔥 و... و؟ بله چون پیج پریده خوش به حال شماست و اینجا باز قراره شلوغ شه😂✔️

خب خب شاید کم کم تصمیم گرفته باشم به سیدراما دیدن برگردم چون خانومیم شی وی داره میاد🔥 و... و؟ بله چون پیج پریده خوش به حال شماست و اینجا باز قراره شلوغ شه😂✔️

خب خب شاید کم کم تصمیم گرفته باشم به سیدراما دیدن برگردم چون خانومیم شی وی داره میاد🔥 و...
و؟ بله چون پیج پریده خوش به حال شماست و اینجا باز قراره شلوغ شه😂✔️

دیروز همین‌طوری، برای خودم، پوشه‌ی اسکرین‌شات‌های گوشیم رو باز کرده بودم. می‌خواستم کمی مرتبشون کنم و از حجمشون کم کنم. معمولاً هر چند وقت یک‌بار، وقتی حافظه‌ی گوشی دیگه جایی برای نفس کشیدن نداره، می‌شینم و اسکرین‌شات‌هام رو خالی می‌کنم.

اما این بار، وقتی نگاهی بهشون انداختم، متوجه شدم امسال به‌تنهایی چیزی حدود ۱۷ تا ۱۸ هزار اسکرین‌شات درون‌برنامه‌ای و سه، چهار هزار اسکرین‌شات معمولی، بیشتر از دیالوگ‌ها و لحظه‌های خاص سریال‌ها، جمع کرده‌ام. یعنی در مجموع، بیشتر از بیست هزار قاب از سریال‌هایی که تماشا کردم.

بیشتر از بیست هزار لحظه که در مقطعی از زمان، چیزی در اون‌ها توجهم رو جلب کرده و باعث شده بخوام برای خودم نگهشون دارم.

همین‌طور که بینشون می‌چرخیدم، مدام از خودم می‌پرسیدم: «چرا از این یکی اسکرین‌شات گرفتم؟ این یکی چی داشت که خواستم نگهش دارم؟»

و جالب این بود که بیشتر وقت‌ها جوابش رو پیدا می‌کردم. یکی به خاطر نورپردازی و ترکیب‌بندی قاب بود، یکی به خاطر رنگ‌ها، یکی به خاطر وایب و حسی که اون لحظه بهم منتقل کرده بود، یکی به خاطر یک نگاه، یک حرکت کوچیک یا حتی دیالوگی که شاید در نگاه اول چندان مهم به نظر نمی‌رسید. هر کدوم دلیلی داشتن؛ دلیل‌هایی که شاید فقط برای من معنا داشتن.

و با خودم فکر کردم احتمالاً چند سال دیگه که دوباره به این عکس‌ها برگردیم، خیلی‌هاشون دیگه اون حس و معنای امروزشون رو نداشته باشن. شاید حتی یادمون نیاد چرا دقیقاً اون لحظه رو انتخاب کردیم و چه چیزی در اون وجود داشت که باعث شد بخوایم برای همیشه گوشه‌ای از حافظه‌ی گوشیمون نگهش داریم.

برای همین تصمیم گرفتم از این به بعد، هر چند وقت یک‌بار، چند تا از این اسکرین‌شات‌ها رو اینجا به اشتراک بذارم. نه لزوماً به خاطر اینکه چیز خاص یا مهمی برای دیگران باشن، بلکه چون هر کدومشون به دلیلی برای من ارزش ثبت شدن داشتن.

فکر می‌کنم قشنگ‌تر از اینه که همین‌طور گوشه‌ی حافظه بمونن، بی‌صدا از کنارشون بگذرم و زمان بگذره تا بالاخره یک روز به چشمم فقط یه مشت فایل اضافی بیان که باید حذفشون کنم.

می‌دونی، داشتم فکر می‌کردم حیفه. حیفه این‌همه لحظه‌ای که زمانی چیزی درونم رو به حرکت درآوردن، فقط به خاطر گذشت زمان فراموش بشن. شاید این عکس‌ها چیزی بیشتر از چند قاب ثابت از سریال‌ها نباشن، اما برای من هر کدومشون یه تکه‌ی کوچیک از سلیقه، احساس و حال‌وهوای روزهایی هستن که دیگه تکرار نمی‌شن.

سریال خیلی خیلی جزئیات دقیقی داره و من واقعاً دلم می‌خواد در موردش صحبت کنم.
فعلاً اینجا باشه امشب یا فردا پس فردا میام یه چیزای جالبی رو در موردش بهتون می‌گم واقعاً لذت دارم می‌برم ازش... فکر نمی‌کردم انقدر ازش خوشم بیاد ولی بچه‌ها واقعاً اگر ندیدید پاشید برید ببینیدش

تنها خوراکی‌ای که می‌شد همراه این سریال خورد:💆🏻‍♀️

🎀:Do you know there are people who worried about you? 🐻:Who? 🎀:Me :)

نمی‌دونم دیگه نظر شما چی بود؟💆🏻‍♀️

جدی فقط حرصم داد هیچ چیز مثلاً آرامش بخش یا صحنه‌ای که بگم وای چقدر خوب و ناز الان به ذهنم نمیاد از اول تا آخر سریال فقط حرص خوردم و کرکترهای مختلف سریال رو فحش دادم😂

اوردو مخصوص از دست دادن سلامت روان بود

↫ رابطه سه نفره آدمای نرمال vs رابطه سه نفره رینا 😔🥹 𑁭ᰍ @Rina_tweet ꪆ𓏲

اسکار یکی از بدترین مرگ‌های سیدرام رو برای خودش می‌گیره. انقدر که خیلی قلبمو سوزوند... واقعاً خیلی خیلی ناراحت شدم یعنی شاید اگر مورونگ چینگ یی و سوسو میمیردن اینقدر ناراحت نمیشدم😂

برای پست امشب خیلیا پرسیدن مانهواشو از کجا بخونیم اینجا با هشتگ #Remarried_empress گذاشتنش

🎀:Do you know there are people who worried about you? 🐻:Who? 🎀:Me :)

یهویی دلم خواست بگم جدی از داشتن این چنل خوشحالم و کلی خاطره دارم باهاش و حس های خوب و دوستای خوب و ... خوشحالم که هستین و خوشحالم که فرصت آشنایی باهاتونو داشتم.
یجوری مثل بخشی از زندگیم شده و مثل خونم می‌مونه اینجا‌

‌ 🍷داستان این سریال در دوره مینگه🍷 در فرهنگ سنتی چین، مو فقط بخشی از ظاهر نبود؛ طبق سنت کنفوسیوس بدن و مو را میراثی از والدین می‌دانستند و حفظ آن بخشی از شأن و هویت فرد بود. برای همین، کوتاه کردن اجباری مو، بسته به موقعیت، می‌توانست وسیله‌ای برای تحقیر…